Dzień 3. - Stara Jerozolima cd. (by M.)

Trzeciego dnia rano (a raczej w środku nocy jak na tamtejsze standardy, czyli około 7) ruszyliśmy z hotelu na spacer po Starej Jerozolimie. Tup-tup pustymi zaśmieconymi uliczkami Dzielnicy Arabskiej, przez mniej zaśmieconą, równie wymarłą, Dzielnicę Chrześcijańską do Bramy Jafskiej, stamtąd niezmiernie klimatyczną z rana (i równie pustą) Dzielnicą Ormiańską do Bramy Syjonu tudzież Bramy Dawida, gdzie wyszliśmy w prawo zamiast w lewo (dzięki czemu Małgonia znalazła na ulicy biżuterię pod postacią zmieniającej kolor pod wpływem temperatury gwiazdy Dawida na łańcuszku), i troszkę naokoło wzdłuż muru zwieńczonego drutem kolczastym dostaliśmy się na Wzgórze Syjon. Krótka wizyta w Wieczerniku, rzut oka na Bazylikę Zaśnięcia i już budzącą się do życia Dzielnicą Żydowską ruszyliśmy do Ściany Płaczu, gdzie miała miejsce konfiskata noża.

Po obejrzeniu Ściany Zachodniej w pełnym słońcu i w pełnym tłumie postanowiliśmy Bramą Lwów dostać się na Wzgórze Oliwne. Po drodze próbowaliśmy wykorzystać którekolwiek z wejść na Wzgórze Świątynne, ale okazywało się, że wszystko było "zamknięte" (znaczy odbywał się ruch w przeciwnym kierunku). Po czterech próbach (z przerwą na posiłek w postaci falafelków, hummusa i gnieciucha oczywiście) zrezygnowaliśmy, a rzut oka na Wzgórze Oliwne z Bramy Lwów wystarczył nam, byśmy z radością wrócili w opiekuńcze objęcia murów miasta.
Przespacerowaliśmy się bazarem Dzielnicy Arabskiej prosto pod prysznic w hotelowej łazience. Stamtąd, w komplecie ze Stasiem i Nel, ruszyliśmy na umówione spotkanie z Dżejdżejem na podbój Mea Sharim o czym w następnej bliskowschodniej notce.

 

/teraz ja czyli mjr-s/

Dodałbym jeszcze że za Bramą Lwów jest bardzo ciekawy cmentarz muzułmański gdzieśmy wleźli oczywiście.

A Góra Syjon jest właściwie wzgórzem przytulonym z zewnątrz do murów Starówki i mieści na szczycie Kościół Zaśnięcia NMP (uporczywie nazywany przeze mnie Dormitorium), grobowiec króla Dawida i Wieczernik (równie uporczywia zwany przeze mnie Ostatnim Saperem)
Otóż niniejszym oświadczam że owo Dormitorium (na powyższych fotkach w środku) wywarło na mnie największe architektoniczne wrażenie na przestrzeni całej wyprawy - jest jak kawałek tortu wepchnięty w przaśne pajdy murów. Amen